26/6/2550
สัตว์ประหลาดในสวน
ฝนหยุดตกไปนานแล้ว แต่พื้นหญ้ายังอมความชื้นจากน้ำฝนไว้อยู่
นานแล้วที่ไม่ได้แวะเวียนมาดูหลังบ้านตัวเอง  วันนี้ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแวะเข้าไปเดินเล่นในสวน
ด้วยงานและหน้าที่ภาระความรับผิดชอบหลายแหล่  ที่ฉันหมกหมุ่นอยู่กับมัน
หมกตัวเองอยู่กับกองปัญหาที่สูงเกือบจะท่วมหัวตัวเองอยู่แล้ว ที่ล้วนแต่ไม่ได้แก้ไข หรือใส่ใจอะไรกับมันนักหนา
ผ่านไป เก็บใส่ลิ้นชักไป เหนื่อย ... เหนื่อยว่ะ .... อยากพัก พักร้อนยาวๆ  แล้วอะไรบางอย่างก็ส่งเสียงร้องเรียกมา
สายลมเย็นพัดผ่านมา ฉันหันหน้าไปรับลมเย็นหวานนั้น ประตูสวนที่ปิดไว้นานแล้วแต่ไม่เคยใส่กุญแจล๊อค
มันดังปึงปัง เอียดอ๊าดตามแรงลมที่แทรกตัวผ่านบานไม้เหลี่ยมกระจกเข้ามา
สวนหลังบ้านฉัน พื้นหญ้าสีเขียว ม้านั่งยาวสีขาวหม่นซีด ต้นไม้ใบหนาที่ขยับไปมาเบาๆล้อเล่นกับสายสม เช่น คนรัก เช่นเพื่อนสนิท
ฉันก้าวเดินเข้าไปในสวน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเลี้ยงดูพวกมันจริงๆจังๆเลย  แต่พอรู้ตัวอีกที ฉันก็มีสัตว์ประหลาดอยู่ในสวนซะแล้ว
หลายตัวในนั้นไม่สนใจการมาของฉัน กิจกรรมที่ฉันชอบที่สุดก็คือ การเดินเท้าเปล่าๆบนพื้นหญ้านุ่มๆ แต่ไม่บ่อยอีกแล้วในตอนนี้
ฉันเดินก้าวไปที่ม้านั่งยาวนั้น และนั่งมองสัตว์ประหลาด ที่บอกไม่ได้ว่า มันคล้ายมองคนบ้าในโรงพยาบาล 
มันไม่ได้มีหน้าตาหน้ากลัวอะไรนัก จะบอกว่าน่ารักก็ไม่ใช่ เรียกว่าประหลาดก็คงจะเหมาะแล้ว มีบางตัวเดินมานั่งข้างๆฉัน
แล้วทำเสียงประหลาดๆ ให้ฉันฟัง คิดว่ามันคงคุยด้วยมั่ง  เป็นเวลาที่ฉันได้คุ้นคิดและเหมือนจะเข้าใจในอะไรบางอย่าง
ที่ฉันเองก็ไม่แน่ใจในสิ่งนั้นนัก  ฉันมองดู  สิ่งที่ฉันมองและหาคำตอบจากมัน  วันนี้แกเป็นอะไร แกคิด รู้สึกอะไรอยู่
ทำไมทำเสียงแบบนั้น ทำไมทำแบบนั้น บางตัวทำให้ฉันรู้สึกหวาดหวั่น กับท่าทางบุคลิกของมัน 
และกลัวเหลือเกินที่มันจะกลายเป็นตัวประหลาดไปจริงๆ ไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่ฉันคุ้นเคย
หวังว่า คงไม่มีเพิ่มขึ้นมาอีกหรอกนะ หรือต้องแวะมาที่สวนบ่อยๆ ก่อนที่หญ้าเขียวๆนุ่มๆ จะแห้งเฉา
เพราะสัตว์ประหลาดที่วันดีคืนดีก็แตกหน่อได้เอง แล้วเพิ่มจำนวนขึ้น ...แค่คิด
ถ้าเกิดมันเพิ่มจำนวนมากขึ้น ฉันจะเพิ่มเนิ้อที่ในสวนหลังบ้านซะใหม่ ให้มันกว้างขึ้น หรือฉันจะฆ่าสัตว์ประหลาดทิ้งดีนะ..
ฆ่าทิ้งก็เป็นความคิดที่ไม่เลวเท่าไหร่ .